Een artikel uit Mensport nr.4 2007
tekst & foto's door Margriet Markerink
geplaatst met toestemming van de redactie van Mensport.
 


Van top tot teen ontspannen

UNIEK EXPERIMENT MET MENNER EN PAARD

Op stal Den Timp, een sfeervol paardenbedrijf in het buitengebied van Wehl, is MenSport getuige van een uniek experiment: een simultane CranioSacraal behandeling. Het doel van het experiment is drieledig. Allereerst willen de therapeuten een menner in de gelegenheid stellen om zelf eens te voelen hoe diens paard deze bijzondere behandelmethode ervaart. Daarnaast willen ze onderzoeken of de (eventuele) makke van de menner zijn weerslag heeft op het gedrag, de prestaties en de geestelijke en lichamelijke gesteldheid van zijn paard. Blijkt dit het geval te zijn dan streven de therapeuten ernaar deze 'gedeelde blokkade' op te heffen. Er staan in totaal vier sessies gepland.
 


27 februari 2007.
CranioSacraal* therapeuten Anja Marcinski en Roy van de Geer arriveren bij stal Den Timp, waar ze worden verwelkomd door eigenaar Arno Kleintjes en Cor Curré uit Rheden. Cor (48) is constructeur van beroep en sinds een jaar of zes verslingerd aan recreatief mennen. Hij is inmiddels in het bezit van een koetsierbewijs en de KNHS diploma's enkel-, dubbel- en meerspan. Toch werkt hij met stalbaas/instructeur Arno Klijntjes nog steeds aan de verfijning van zijn menkunst. “Arno heeft me warmgepraat voor een wedstrijdje in Angerlo. Ik zie het als een mooie manier om mijn vorderingen te toetsen. We trainen op dressuur en vaardigheid, want ik heb geen marathon-ambities en denk ook niet dat mijn Friese hengst Adam daar geschikt voor is. Blijkt het niets voor mij te zijn dan blijf ik gewoon recreatief rijden. Heerlijk met paard en wagen het Montferland in, of de bossen rondom mijn woonplaats Rheden.” Op weg naar de ontmoetingsruimte maken Anja en Roy kennis met Adam, die in Den Timp zijn eigen box heeft. Cor vertelt dat zijn nichtje Herma Adam onder de man rijdt."Ook zij wil graag eens een dressuurproefje met hem gaan rijden!”
 

In de ontmoetingsruimte vertelt Cor over zijn liefde voor het Friese paard. “Mijn eerste Fries Thijs was voor mij als beginner te voorwaarts. Een kleine vier jaar geleden resulteerde dat in een ongeluk. We komen terug van een lange probleemloze buitenrit met een aantal aanspanningen. Op het laatste stuk besloten we niet de drukke rijksweg maar het fietspad ernaast te nemen. Tussen de weg en dat fietspad bevindt zich een droge greppel, waar we doorheen moesten. We zijn al half de weg af als Thijs plotseling schrikt. Hij stapt de greppel in, draait zich om, maakt een knik en loopt er zo weer uit. Met dat hij die knik maakt tuimel ik van de wagen, zo de greppel in. Men zegt dat paard en wagen over me heen zijn gekomen, maar daar heb ik geen herinnering aan. Ik krabbel zelf uit de greppel en word in de opgeroepen ambulance onderzocht op botbreuken. Niets. Later die middag word ik terug naar stal gebracht, waar ik zelfs nog een hapje mee-eet en daarna naar huis rijd. De volgende ochtend heb ik echter zoveel pijn dat iki naar de huisarts ga. Die stuurt me door naar het ziekenhuis, waar uit foto´s blijkt dat ik een borstbeen luxatie heb. Dat is een soort ontwrichting, vergelijkbaar met de schouder uit de kom. Ik krijg pijnstillers mee en heb de eerstvolgende zes weken enorm veel last van spierpijn in de schouderregio en pijn op de borst. Van mijn borstbeen heb ik inmiddels geen last meer, maar een verdikking zit er nog wel.

Een half jaar na die onfortuinlijke val heb ik Thijs ingeruild voor Adam. Die is de rust zelve, echt wat je van een koudbloed als de Fries zou verwachten. Toen ik hem kocht, heb ik hem grondig laten keuren. Hij heeft geen lichamelijke gebreken en is oergezond. Het enige wat nog niet zo lekker loopt, is dat hij rechts wat moeilijk stelling aanneemt. Ook heeft hij wat last van zijn rug gehad, maar sinds ik zijn zadel heb laten aanpassen, hoor ik mijn nichtje er niet meer over. Oja, wat hij ook doet is bij het eten steeds zijn tong uitsteken” Cor zelf is nog steeds in behandeling bij een fysiotherapeut. “We zijn in de afrondende fase, maar helemaal de oude ben ik nog niet. Zo zit ik voor mijn gevoel wat gespannener op de wagen dan voorheen en heb ik regelmatig last van mijn nek.”
 


Na afloop van een ruim drie kwartier durende sessie brengt Anja een uiterst ontspannen ogende Adam terug naar zijn box. Anja: “Vanaf het moment dat ik Adam in de box zag voelde ik heel veel spanning op links. Ik heb hoofdzakelijk zijn linkerkant behandeld, dus vanaf zijn linker schouderblad naar beneden. Omdat hij uit eigen beweging zijn linkervoet optilde, kon ik ook onder zijn hoef komen en heb ik dus zijn hele been tot ontspanning kunnen brengen. 'Ontwinden' noemen we dat in ons jargon. De behandeling werd uitstekend verdragen. Meestal geeft een paard na een kwartier, twintig minuten aan het wel genoeg te vinden. Adam heeft zich drie kwartier laten behandelen.”
 

Eerste kennismaking met CranioSacraal.

Terwijl Cor op Roys tafel in de ontmoetingsruimte van Den Timp zijn eerste CranioSacraal behandeling ondergaat, loopt Anja met Adam aan een halstertouw door de buitenbak. Ze geeft hem ruimschoots de tijd om te doen wat een hengst graag doet: de bodem besnuffelen, urineren, mesten en rollen. “Goed contact leggen is heel belangrijk bij CranioSacraal" Na deze 'ga je gang maar even' inleiding bevestigt Anja haar rol als leider middels een stukje grondwerk. Zo geeft ze Adam het gevoel dat het veilig is om zich bij haar aan te sluiten. Met zekere passen beent ze door de bak, haar rug recht en haar schouders laag. De houding van een leider. Dan houdt ze halt en legt het touw los over Adams rug. De behandeling neemt een aanvang. Opvallend is dat Anja regelmatig boert. Het is haar manier om spanning die ze bij het paard voelt snel en efficiënt af te voeren.
 

Anja stuitte tijdens de behandeling op diverse blokkades. "De manenkam is heel gespannen. Ik voel ook spanning net achter zijn oren. Frappant, hè? Adam heeft last van zijn nek, net als Cor. Ook hoor je 'knak knak' als hij zijn hoofd naar links of naar rechts draait. Dat geluid wordt veroorzaakt door een band die over zijn eerste of tweede nekwervel heen schiet. Dat komt wel vaker voor bij paarden met een iewat grotere nekwervel dan normaal. Als CranioSacraal therapeut kan ik daar niets aan doen. Wel kan ik de spanning wegnemen. Ook Adams kaken zijn wat gevoelig en hij steekt tijdens de behandeling zo af en toe zijn tong uit. Als de tandarts komt moet die maar even een kijkje in zijn mond nemen.”
 

Na een behandeling van anderhalf uur zit Cor op de rand van de behandeltafel. Ook hij maakt een ontspannen indruk. "Ik ben alle besef van tijd kwijt en er is een diepe rust over me gekomen. Heerlijk!” Als hij op Roys verzoek zijn hand op zijn borstbeen legt, lijkt voor zijn gevoel de verdikking te zijn afgenomen. Anja neemt Adams behandeling met Cor door. Vervolgens legt ze uit hoe logisch het is dat Adam rechts wat moeilijk stelling aanneemt. “Als je aan de linkerkant een probleem hebt en je moet naar rechts gaan kijken, gaat het links pijn doen. Vergelijk het maar met wat je voelt als je een stijve nek hebt. Daarom heb ik op links gewerkt.”
 

 


Het vervolg van dit artikel verschijnt in het zomernummer van mensport.